Home » » உயிர்வலி

உயிர்வலி

Written By DevendraKural on Monday, 8 December 2008 | 04:34




"புதுச்சேரி நேரு வீதியில்தான் அந்த மனிதரைப் பார்த்தேன். அப்போது மழை விட்டு விட்டு பெய்துகொண்டிருந்தது. எப்போதும் போகுவரத்துக்கு இடையூராக சாலையில் நடந்து செல்லும் மக்கள், மழைக்கு பயந்து பிளாட்பாரத்தில் நடந்துகொண்டிருந்தனர். சில்லென்றெ குளிர்காற்று வேறு. நான் காமிராவை தோளில் மாட்டிக்கொண்டு வேடிக்கை பார்த்தபடி நகர்ந்துகொண்டிருந்தேன்.

காந்தி வீதி குறுக்கிட்ட போது, ஒரு சன்னமான குரல். ஒலித்த குரல் என் உயிரைப் பிடுங்கி, உடலைக் கிழித்த மாதிரி வலித்தது. சாக்குப் பையை உடலுக்கு போர்த்தியபடி ஒரு கிழவர் பிச்சை கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். '' அய்யா பெரியவங்களே! எதனா தர்மம் இருந்தா போடுங்கையா'' என்று வேண்டிக்கொண்டிருந்தார்.


எலும்பும் தோலுமான தேகம், தலையோடு சேர்த்து ஆடிக்கொண்டிருந்தது. மீண்டும், மீண்டும் ''அய்யா பெரியவங்களே, அய்யா பெரியவங்களே'' என்று அவர் இரந்து கொண்டிருந்த தொனி, என்னை மிகவும் பாதித்தது. பாக்கெட்டில் தடவிப் பார்த்தேன், பைசா எதுவுமில்லை.
'ச்சே, இந்த நேரம் பார்த்து' -என வருந்திக்கொண்டு, அடுத்த நடையை எடுத்து வைத்தேன்.

மனம் என்னை விடுவித்துக் கொண்டு, பின்னோக்கி கிழவரிடம் போய்ச்சேர்ந்தது. திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் சில அடிகள் கடந்து விட்டேன். 'அட்லீஸ்ட் ஒரு புகைப்படமாவது எடுத்துவிட்டு போகலாமா' என்று நினைத்து, பின் அதையும் கைவிட்டு வீடு போய்ச் சேர்ந்தேன்.

மறு நாள் காலை ஜோதியுடன் அக்கிழவரைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்த போது, நேரு வீதியில் அந்த இடம் வந்துவிட்டது. வழக்கமாய் நாங்கள் அலுவலகம் நோக்கி பிரிகிற இடம் அது.
''மதியம் அவுருக்கு எதுனா வாங்கிக்குடு'' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றாள் ஜோதி.



ஒரு நான்கைந்து நாட்கள் ஆகியிருக்கும். என்னிடம் டூ வீலர் எதுவும் இல்லாததால், புதுச்சேரி வீதிகளை நடையாய் நடந்து கொண்டிருப்பேன். பெரிய மார்க்கெட் மீன் நாற்றம் காந்தி வீதியில் மணத்துக்கொண்டிருந்தது.

'நேரு வீதியில் ஜோதியை ஒரு எட்டு பாத்துட்டு போய்டலாம்' என்று பார்க்கிறேன்! அந்த கிழவர், எதிரில்!
நடு ரோட்டில் போலிஸ் பேரிகார்ட் மீது சாய்ந்தபடி, ''அய்யா பெரியவங்களே! என்று ரெண்டு கைகளயும் விரித்து பிச்சை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்!

பழைய காட்சிகள் விருவிருவென்று மனதில் ஓட ஆரம்பித்தது.
'யாரு, யாரப் பாத்துறா 'பெரியவங்களே!'ன்னு சொல்றது? என்னடா ஒலகம் இது? கேடுகெட்ட சமுதாயம். இந்த மனுஷனுக்கு சோறுபோட, படுக்க வைக்க வக்கில்லாத நாடு என்னடா நாடு?' என்று கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.


மாலை வெளிச்சம் புகைப்படத்திற்கு போதுமானதாக இருக்க, கைகள் தன்னிச்சையாக காமிராவை வெளியே எடுத்தன‌. முகத்தை சூம் செய்து, போகஸ் செய்யும்போதுதான் அந்த கண்களைப் பார்க்கிறேன்.


கண்களா அது!? ஆயிரம் கதைகள் சொல்லும் அதன் தீட்சன்யம். சுருங்கிய தோலும், லேசான எண்ணெய்ப் பசையும் முகத்தில் பளபளப்பை கூட்டியிருந்தது. கண்களில் நீலம் கலந்து வீசிய ஒளி நேரே என் இதயத்தை கிழித்துக்கொண்டு தாக்கியதில், மனம் வலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இருந்தாலும் காமிரா அடுத்தடுத்து கிளிக்கிக் கொண்டிருந்தது.

இதற்கிடயில் அந்த கிழவருக்கு குழப்பம் வந்திருக்க வேண்டும். 'இவன் எப்படியா இருந்தாலும் பணம் கொடுப்பான். ஆனால் இவனைப் பார்த்துக்கொண்டு வழியே போறவங்களை எப்படி விட்றது?' என்கிற குழப்பம். நொடிக்கு நொடி முகபாவம் மாறுகிறது அவரிடம். என்னைப் பார்க்கிறார், திரும்பிப் பார்க்கிறார். ரொம்பப் பாவமாய் போஸ் கொடுக்கிறார்.


நான், என் நிலையை இழந்து கொண்டிருந்தேன். ஏற்கனவே சேமித்து வைத்திருந்த ஆறாத ரணங்களும், கோபங்களும் வெளிப்பட ஆரம்பித்தன. கிழவரைப் போல் என் உடலில் நடுக்கத்தை உணர்ந்தேன். ரொம்பப் பாவமாக என்னைப் பார்த்து கையை நீட்டினார் கிழவர். அன்று சில்லரையாக கிடந்த பன்னிரண்டு ரூபாயை போட்டுவிட்டு, வலிகளைச் சுமந்துகொண்டு நகர்ந்தேன்.
'நாளைக்கு எப்படியாவது ஒரு நூற்ரூபாயை சில்ர மாத்தி போட்றனும். வேற இன்னா பன்னலாம்...'' என்று யோசித்தேன்.

நேராக ஜோதியிடம் போய், "அந்தத் தாத்தா சொன்னேன்ல! இதோ பார் அவர் போட்டோ" என்றேன்.
பார்த்த நொடியில் அவள் முகம் சுருங்கிவிட்டது. ''காசு குடுத்தியா...?'' என்றாள்.
''ம்...பன்னென்ரூபா''
''ச்சீ... அவ்ளோதானா?'' என்றாள்.
''இல்ல... நாளக்கி நூற்ரூபா சில்ர மாத்தி குடுத்துட்லாம்னு இருக்கேன்.''


அன்றிரவு தூங்கப் பிடிக்கவில்லை. மாத்தி, மாத்தி கிழவரும், வேறு சில நிகழ்வுகளும் போட்டு என்னை தாக்கியதால், அசிங்கசிங்கமான வார்த்தைகள் மனதுக்குள் சத்தம் போட்டு ஒலித்தன.

மறுநாள் பத்தரை மணி வாக்கில் நேரு வீதிக்கு வந்தேன். கிழவரைக் காண‌வில்லை. அரைமணி நேர காத்திருப்புக்குப் பின் வந்தார். கையிலிருந்த கோனிப்பையை வாங்கிக்கொண்டு,
''உங்களுக்காகத்தான் காத்திருக்கேன்'' என்றேன்.


நான் ஏதோ சொல்வதை புரிந்து கொண்டு, ''காது செரியா கேக்கல, கண் பார்வயும் தெரியாது'' என்றார்.
"வா! ஒக்காருவோம்" என்று கைத்தாங்கலாக அங்கிருந்த ஒரு கடை வாசலில் அமர்ந்தோம்.

''தாத்தா! உங்க பேரு இன்னா?"

''ம்... பேரா கேக்குற? பரணி கவுண்ரு. தொண்டர் படைத் தலைவன், அந்தகாலத்துல'' என்றார்.


எனது ஆர்வம் வெகுவாக கூடிவிட்டது.
"தொண்டர் படைத் தலைவன்னா போராட்டம், ஆர்ப்பாட்டம்லாம் கலந்துகிட்டியா?"

''ஆமா, காந்தி கடலூர் வந்தப்போ, ஒரு பெரிய படையே தெரட்டிகினு போய் கூட்டத்துல கலந்துக்கிட்டேன். கடலூர்னு இல்ல, காந்தி எங்க கூட்டம் போடறார்னு தெரிஞ்சா போதும், எப்பாடுபட்டாவது போய் கலந்துக்குவேன்."


''பெரியார்லாம் பாத்திருக்கியா?''

அன்னாந்து பார்த்துவிட்டு சிரிக்கிறார்.
''பாத்திருக்கியாவா? அவுரு பேச்ச கேக்காதவன் எவம் இருந்தான், அந்த காலத்துல! அப்பிடியே நரம்பு முறுக்கிக்கிட்டு துள்ளும், ரத்தம் கொதிக்கும். 'அமா, ஆமா! அவுரு சொல்றது நெசந்தான்'னு சொல்வானுங்க'' என்றவர்,


''எங்க ஊர் பறையன, பொனுசாமி கவுண்டன் அடிச்சிட்டான், வந்துச்சி பார் ஆத்திரம். பரபரன்னு இழுத்தும்போய் கோட்டகுப்பம் போலீஸ் ஸ்டேசன்ல புடிச்சி குடுத்துட்டேன். மூனு மாசம் ஜெயில். வந்து யாங்கிட்ட கெஞ்சுறாங்க. 'மன்னிச்சுடு'ன்னாங்க. சரி போவுதுன்னு உட்டுட்டேன். அதெல்லாம் அவர் பேச்ச கேட்டு வந்ததுதான்.
அப்ப ஒடம்பு நல்லா வாட்ட சாட்டமா, பாடியா இருப்பேன். மனுசனுக்கு மனுசன் இன்னாடா ஜாதி வேண்டி கெடக்குது?ன்னு கேப்பேன். எனக்கு அதெல்லாம் புடிக்காது. அதனாலயே நான் ஊர்ல ஆவாதவனா போய்ட்டேன்.''


''உங்க சொந்த ஊர் எது? ஏன் இங்க வந்துட்டீங்க?''


''காலாப்பட்டு பக்கத்துல மாத்தூரு. நெலம், சொத்து பத்துலாம் இருக்குது. மூனு சொந்த மனை இருக்குது. மூன்ற[3.5] கானி நெலத்த கோயிலுக்கு எழுதி வச்சிட்டேன். இப்பக்கூட ஊருக்கு போனேன், 'யேண்டா... கோயிலுக்கு நெலத்த எழுதி வச்சிருக்கேன். இன்னாடா ஊர ஒழுங்கு மரியாதையா வச்சிருக்கீங்க?'ன்னு கேட்டேன். பிரச்சின வந்திருச்சி. என்ன எல்லாரும் சண்டகாரனாத்தான் பாக்குரானுவோ!"


''ஏன் உங்க பொண்டாட்டி புள்ள'லாம் எங்க இருக்காங்க?''


''பொண்டாட்டி செத்து நாப்பது வருசமாவுது. எனக்கு இப்போ நூத்தி அஞ்சி வயசு'', என்றபோது தூக்கி வாரிப்போட்டது எனக்கு. 'பொக்கிஷமாய் காக்கப்பட வேண்டிய புத்தகமல்லவா இவர்' என்று தோன்றியது. ஜப்பான், அமெரிக்காவில் எல்லாம் நூறு வயசுக்கு மேற்பட்டவர்களை கொண்டாடி மகிழ்கிறார்கள். பேச்சு தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது.


''புள்ள இருக்குறான்... பேரு உத்திரகுமாரன். அவம் பொண்டாட்டிதான் என்ன சரியா கவுனிச்சிக்கிறதில்ல. 'ஏன் வயசான காலத்துல வீணா அவங்களுக்கு தொல்ல குடுப்பான'ன்னு கௌம்பி வந்துட்டேன்.

தோ! இங்கியே படுத்துக்கிறேன், இங்கியே சாப்டுக்கிறேன். சொத்து பத்துக்கெல்லாம் ஒன்னும் ஆசயில்ல எனக்கு. நாம் பாக்காத சொத்தா?
தேபார்! காலாபட்ல எட்டு தூலபத்திவீடு [மிகப்பெரிதான கூரை வீடு], மூன்ற கானி நெலம். இன்னக்கி கோடிக்கணக்குல போவும். வெறும் பதினேழு ரூபாய்க்கு ஏமாத்தி வாங்கிக்கினான் அந்த வக்கீலு. திருட்டுப் பையன். போன மாசம்கூட நேர்ல போய் நாக்கப் புடுங்கிக்கிறமாறி நாலு கேழி கேட்டு வந்தேன். அவ்ளதான் முடிஞ்சிது. ஏமாத்திக்கினான். இன்னா பன்றது? புள்ளயும் செரியில்ல'' என்று புலம்பியபடி தொடர்ந்தார்.

''அந்த காலத்துல சுத்துப்பட்டு ஊருக்க்கெல்லாம் நாந்தான் பஞ்சாயத்துல தீர்ப்பு சொல்வேன். ஆள் நல்லா வாட்ட சாட்டமா இருப்பனா..! எவனும் எதுத்து பேசமாட்டான். ஆனா ஞாயமாத்தான் தீர்ப்பு சொல்வேன். எவன், அங்க தப்பு செஞ்சிருந்தாலும் இழுத்து வந்து நாலு சாத்து சாத்தி, பத்து ரூவா, இருவது ரூவா அபராதம் போட்ருவேன். அப்பலாம் அது பெரிய காசு.''

சத்தம் போடு நான் கேட்ட கேள்விகளால் சாலையில் போவோர் எங்களை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். இரண்டு டீ சொல்லி ஆளுக்கு ஒருவராய் சாப்பிட்டோம். கொஞ்சம் நிம்மதியாய் உணர்ந்தேன். அடுத்த கேள்வி மிகுந்த சங்கடமானது. அவரது சாவைப் பற்றியது. சூசகமாக ஆரம்பித்தேன்.


''வயசான காலத்துல ஊர்ல இருந்தாத்தானே நாலு பேர் கூட வருவாங்க, எல்லாத்துக்கும் வசதியா இருக்கும்?'' என்றேன்.

கொஞ்சம் பலமாகவே சிரித்துவிட்டு, கேட்டார்.


''என் சாவப் பத்தி கேக்கிறியா? அதுக்குத்தான் அப்பவே பாடிவச்சிட்டு போனானே!
'இப்பவோ இன்னுஞ்செத்த நேரமோ
இரவுதான் பகலோ அஃதிலோ


நீரிலோ தீயிலோ
செப்பறியா வீட்டிலோ காட்டிலோ


சாலையிலோ மரம் மீதிலோ
எப்பொழுது என்னுயிர் பிரியும்
ஈசனே!''

-ராகம் போட்டு பாடிவிட்டு,
'' வெள்ளக்காரங் காலத்துல ஏழாவது படிச்சேன். விவேக சிந்தாமனி, ஆத்திச் சூடி, கொன்றை வேந்தன் எல்லாம் தண்ணி பட்ட பாடு.'' என்றார்.

''ஒடம்பு எப்படி இருக்கு?''


"எனக்கு... எந்த நோயுமில்ல. இப்ப கொஞ்ச நாளா மூச்ச இழுக்குது. உன்னம் பத்து நாளு இருப்பனா? சாவு எப்பனா வரட்டும். யாருக்குத்தான் வரல. நீ வேலைக்கு போவல?'' என்றார்.
''அது கிடக்கட்டும், உங்க ஊர்க்காரங்க யாரும் உன்ன விசாரிக்கிறது இல்லையா? எதுனா வாங்கித் தருவாங்களா?''

''ஏன் வாங்கித்தராம! ஊர்க்காரன், ஜாதிக்காரன் யாரும் வரமாட்டான். காலனிக்காரங்க வந்து விசாரிப்பாங்க, அஞ்சோ, பத்தோ குடுத்துட்டு போவாங்க. ஒன்னும் கஷ்டமில்ல உடு... ஒரு கை சோத்துக்கு மேல எறங்காது'' என்றார்.

செல்போனில் அழைப்புமணி வரவே நேரமாகிவிட்டது தெரிந்தது.
''சரி தாத்தா எதுனா வாங்கி வந்து தரவா? குளிர் நாளாயிடுச்சே போர்வை வாங்கித்தரட்டுமா'' என்றேன்.


''அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். போர்வ எங்கிட்டயே இருக்குது. போத்தாலே ஒடம்பு வலிக்குது. காசு கூட வேணாம். முந்தாநாளு எர்நூற்ரூபாவ திருடிம்பூட்டானுவ. நீ எங்கியா இருந்தாலும் நல்லா இருக்கனும், கௌம்பு'' என்றார்.

பாக்கெட்டில் கிடந்த முப்பத்தைந்து ரூபாயை கையில் தினித்துவிட்டு நடந்தேன். கோபம் யார், யார் மேலேயோ படர்ந்துகொண்டிருந்தது.

03.12.2006 தேதியிட்ட குங்குமம் இதழில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
மரக்காணம் பாலா.
Share this article :
 
Support : தேசம்
Copyright © 2013. தேவேந்திரக்குரல் - All Rights Reserved
DESAM
DESAM தேசம்